Przekonania pomagają nam porządkować doświadczenia, lecz nie są tym samym co zdarzenia. Gdy coś się dzieje, możemy opisać sam fakt, a potem zauważyć interpretację, która się pojawiła. To rozróżnienie nie unieważnia uczuć — daje jedynie więcej miejsca na namysł.
Wyobraźmy sobie, że znajoma osoba nie odpowiada na wiadomość przez kilka godzin. Zdarzenie: odpowiedź jeszcze nie przyszła. Interpretacja może brzmieć: „Jest na mnie zła”. Inna osoba mogłaby pomyśleć: „Pewnie ma teraz dużo spraw”. Żadna z tych myśli nie potwierdza sama przez się, co się wydarzyło.
Można zapytać siebie: Co wiem na pewno? Co dopowiadam? Jakie są inne możliwe wyjaśnienia? Czego jeszcze nie wiem? To pytania do refleksji, nie test ani obowiązek znalezienia optymistycznej odpowiedzi. Niektóre okoliczności pozostają poza naszą kontrolą.
Myśli same w sobie nie przyciągają wydarzeń ani nie wyjaśniają wszystkich trudności. Wpływają na nas również warunki życia, zdrowie, relacje i wiele czynników, na które nie mamy pełnego wpływu. Trudny okres nie jest dowodem, że ktoś za mało wierzył, myślał lub się starał.
Dodaj komentarz